در پی انتشار گزارش‌های فزاینده مبنی بر این که پنتاگون طبق دستور دولت ترامپ تدارکات برای اقدام نظامی علیه کوبا را تسریع کرده، کاخ سفید اولین هیئت بلندپایه آمریکایی را بعد از سال ۲۰۱۶ به این جزیره اعزام کرده است.

در حالی که آن سفر قبلی به رهبری باراک اوباما، تحت شرایط بازگشایی موقت دیپلماتیک انجام شد، اقدامات هیئت اخیر تمام نشانه‌های یک اولتیماتوم قبل از تجاوز را در بر دارد.

این هیئت در ۱۰ آوریل با یک هواپیمای دولتی ایالات متحده وارد هاوانا شد و مجموعه‌ای بلند بالا از درخواست‌ها را به دولت کوبا ارائه داد. این درخواست‌ها شامل مهلت دو هفته‌ای برای آزادی زندانیان سیاسی سرشناس، اجرای اصلاحات گسترده بازار، گسترش بخش خصوصی و جذب سرمایه‌گذاری خارجی بود.

در جریان آنچه مقامات آمریکایی آن را «جلسه‌ای محرمانه» توصیف کردند، این درخواست‌های مطرح شده، همراه با درخواست‌هایی بود مبنی بر جبران خسارت به شرکت‌ها و افراد آمریکایی که دارایی‌هایشان پس از انقلاب ۱۹۵۹ ملی شده بود.

واشنگتن به علاوه بر«آزادی‌های سیاسی بیشتری» اصرار داشته که به اصطلاح «انتخابات آزاد و عادلانه» حد اعلای آن است، یعنی همان بهانه‌ ی آشنا برای عملیات تغییر رژیم در سراسر جهان.

این گفتگوها نه تنها نمایانگر دیپلماسی واقعی نیستند، بلکه یادآور الگوی امپریالیسم آمریکا در آستانه مداخلات نظامی در کشورهایی مانند ایران و ونزوئلا می باشند: ابتدا اعلام می کنند که دولت مورد هدف، حاضر به همکاری نیست و سپس مدعی می شوند که همه راه های مسالمت آمیز به پایان رسیده است.

هفته گذشته، آکسیوس گزارش داد که دولت ترامپ در آماده‌سازیِ پرونده‌ای برای جنگ، گزارش پنج صفحه‌ایی را به کنگره ارائه کرد و بدون هیچ مدرکی مدعی شد که هاوانا تا حد ۵۰۰۰ جنگجو را برای جنگ در اوکراین در اختیار روسیه گذاشته است.

مایکل کوزاک، مقام ارشد وزارت امور خارجه، تأیید کرد که ایالات متحده برای «اصلاحات اساسی» کوبا را تحت فشار قرار داده است. طبق گزارش‌های متعدد، مقامات آمریکایی حتی ایده معرفی سیستم اینترنت ماهواره‌ای استارلینک اسپیس‌ایکس را در اذهان  پخش کرده اند، پیشنهادی که به عنوان گسترش قابلیت ارتباط مطرح گشته اما این در عمل، نفوذ فناوری و سیاسی ایالات متحده در این جزیره را عمیق‌تر خواهد کرد.

به گزارش اکسیوس، مقامات آمریکایی هشدار دادند که رهبری کوبا تنها «فرصت کوتاهی» برای اجرای اصلاحات مورد حمایت آمریکا دارد، پیش از آن که شرایط «به طور برگشت‌ناپذیری بدتر شود».

مقامات کوبایی این جلسه را تأیید کرده‌اند. الخاندرو گارسیا دل تورو، یک مقام ارشد وزارت امور خارجه، اظهار داشت که از طرف ایالات متحده «دستیاران وزیر امور خارجه» شرکت داشتند، در حالی که کوبا در سطح معاونِ وزیر نماینده داشت.

آماده‌سازی‌های نظامی فعال در حال اجراست. طبق گزارش‌های  سایبر کوبا، نیروی دریایی ایالات متحده در کمتر از یک هفته حداقل دو ماموریت نظارتی با استفاده از پهپاد MQ-4C تریتون در ارتفاع بالا انجام داده است. بر اساس داده‌های ردیابی موجود، این هواپیما در ۱۷ آوریل و بار دیگر در روز دوشنبه در حال گشت زنی به دور جزیره شناسایی شده است.

این پروازهای شناسایی به طور گسترده به عنوان پیش درآمدی برای اقدام بالقوه نظامی تلقی می‌شوند.

خود ترامپ بارها اعلام کرده است که پس از عملیات آمریکا علیه ایران، کوبا «کشور بعدی» است، این در حالی است که دولت او دکترین «آمریکای شمالی بزرگ» را برای تثبیت مجدد سلطه خود در سراسر نیمکره غربی اعلام کرده است.

در همین حال، وضعیت داخلی کوبا با امتیازدهی به فشار امپریالیستی و ترس فزاینده از حمله قریب‌الوقوع مشخص می‌شود. اسکار پرز-اولیوا فراگا، معاون نخست‌وزیر کوبا، اخیراً اعلام کرد که «هیچ محدودیتی» برای سرمایه‌گذاری از سوی کوبایی های خارج از کشور وجود ندارد و صریحاً از سرمایه‌داران تبعیدی کوبایی در میامی که بسیاری از آنها از نظر تاریخی از حملات تروریستی و تلاش‌های کودتا علیه این جزیره حمایت کرده‌اند، برای این امر درخواست کرد.

این درخواست، میزان تلاش دولت کوبا برای تطابق با سرمایه آمریکایی را نشان می‌دهد. هاوانا بارها تمایل خود را برای اجرای طرح گشایش نامحدود برای سرمایه‌گذاری خارجی و مجاز بودن مقامات آمریکایی برای نظارت مستقیم بر این فرآیند، نشان داده است و عملاً پیشنهاد نظارت بر اقتصاد صادرات‌گرا تحت سلطه آمریکا را مطرح کرده است.

دولت کاستروئیست کوبا همچنین بیش از ۲۰۰۰ زندانی را که بزرگترین عف زندانی در یک دهه بود، آزاد کرد و حتی از اف‌بی‌آی دعوت کرد تا به این جزیره آمده و در مورد حادثه ماه فوریه که در آن تروریست‌های کوبایی-آمریکایی به شدت مسلح بر یک قایق تندرو با پرچم آمریکا توسط نیروهای امنیتی کوبا کشته شدند، تحقیق کند.

استیصال بخش‌هایی از نخبگان کوبایی در یک رویداد غیر عادی پس از جلسه ۱۰ آوریل آشکار شد. بنا به گزارش‌ها، رائول گیرمو رودریگز کاسترو تلاش کرد با ارسال نامه‌ای خصوصی به کاخ سفید از طریق یک تاجر قاصد به نام روبرتو کارلوس چامیزو گونزالس، کانال‌های رسمی را کنار بزند. همانطور که اولین بار توسط وال استریت ژورنال گزارش شد، این قاصد در میامی رهگیری و به کوبا بازگردانده شد.

کوشش برای برقراری ارتباط از طریق کانال های پشت پرده ایی، نشانگر تلاش برآشفته برای جلوگیری از حمله از طریق امتیازدهی است – تلاش‌هایی که تاریخ نشان داده است تنها تجاوز امپریالیستی را جسورتر می‌کند.

در ۱۷ آوریل، سالگرد حمله خلیج خوک‌ها در سال ۱۹۶۱، میگل دیاز-کانل، رئیس جمهور کوبا، سخنرانی‌ای ایراد کرد که کشور را در حالت آماده‌باش کامل قرار داد: «این لحظه بسیار چالش برانگیز است و بار دیگر ما را برای آمادگی مقابله با تهدیدات جدی، از جمله تجاوز نظامی، فرا می خواند.»

کارگران باید سرنوشت ونزوئلا پس از تجاوز نظامی را به دقت بررسی کنند. عملیات نظامی ۳ ژانویه منجر به ربودن رئیس جمهور نیکولاس مادورو و همسرش سیلیا فلورس شد که اکنون در دادگاهی در ایالات متحده با اتهامات تروریستی روبرو هستند. متعاقب آن، یک رژیم دست نشانده همسو با منافع ایالات متحده روی کار آمد و کنترل نفت، مواد معدنی و اقتصاد گسترده‌تر را به شرکت‌های آمریکایی و وزارت خزانه‌داری ایالات متحده واگذار کرد.

هر چقدر هم که وضعیت اقتصادی در ونزوئلا بد بود، اکنون برای کارگران حتی بدتر شده است؛ کارگرانی که علیه دولت و سفارت آمریکا اعتراض کرده و دستمزدهای معیشتی را مطالبه کرده اند. کوبا نیز سرنوشت مشابهی تحت یک رژیم طرفدار آمریکا خواهد داشت، رژیمی که به دنبال جذب سرمایه‌گذاری بر اساس حفظ شرایط مستأصلل جهت مجبور کردن کارگران به پذیرش دستمزدهای بسیار پایین و شرایط اسفناک کارگاه‌ها خواهد بود.

پس از آنکه صادرات نفت از ونزوئلا، که برای دهه‌ها تامین‌کننده عمده نفت کوبا بود، و به دنبال اقدامات ایالات متحده در ژانویه علیه ونزوئلا متوقف شد، این کشور با کمبود شدید سوخت مواجه است. ترامپ متعاقباً محاصره کامل نفتی را اعمال کرد و تهدید کرد که تعرفه‌های تنبیهی را بر هر کشوری که به کوبا سوخت عرضه کند، اعمال خواهد کرد.

عواقب این جریان فاجعه‌بار بوده است. خاموشی‌هایی که تا ۲۰ ساعت طول می‌کشند، به امری عادی تبدیل شده‌اند و زیرساخت‌ها و زندگی روزمره را فلج کرده‌اند. سیستم‌های آب‌رسانی که به پمپ‌های برقی وابسته هستند، در بسیاری از مناطق شهری از کار افتاده‌اند. جمع‌آوری زباله مختل شده است و بیمارستان‌ها با از کار افتادن تجهیزات پزشکی و کاهش ملزومات، برای فعالیت خود با مشکل مواجه هستند.

یک نفتکش روسی حامل تقریباً ۷۳۰ هزار بشکه نفت در اواخر ماه مارس اجازه عبور از محاصره را پیدا کرد و تنها کمکی موقت ایجاد کرد. یک نفتکش روسی دیگر در مسیر کوبا است و در صورت اجازه گارد ساحلی ایالات متحده، می‌تواند تا ۲۹ آوریل به آنجا برسد.

سازمان ملل متحد هشدار داده است که این محاصره می‌تواند منجر به «بحران شدید بشری» شود که بر تمام جنبه‌های سیستم غذایی – از آبیاری و برداشت گرفته تا سردخانه و توزیع – تأثیر می‌گذارد.

واشنگتن که پیش از این تحریم‌ها و محاصره‌های ویرانگری را اعمال کرده بود، اکنون اصرار دارد که کوبا خود را کاملاً به روی سرمایه خارجی باز کند - که عملاً به معنای درخواست تسلیم در ازای فَرَجی احتمالی است.

جایگزینی که امپریالیسم آمریکا مطرح می‌کند، دموکراسی یا رفاه نیست، بلکه احیای نظم نواستعماری و یادآور دیکتاتوری فولخنسیو باتیستا است که در آن کوبا به عنوان زمینِ بازی برای سرمایه خارجی و جرایم سازمان‌یافته عمل می‌کرد.

کارگران در سراسر قاره آمریکا و در سطح بین‌المللی باید با تهدیدات فزاینده جنگ علیه کوبا مقابله کنند. به ویژه کارگران در ایالات متحده، مسئولیت تعیین‌کننده‌ای بر عهده دارند. آنها از طریق قدرت جمعی خود بر تولید و توزیع، توانایی شکستن تحریم و متوقف کردن ماشین جنگ را دارند. این امر مستلزم بسیج سیاسی مستقل، به عنوان بخشی از مبارزه گسترده‌تر علیه سرمایه‌داری و برای انترناسیونالیسم سوسیالیستی است.

به حزب برابری سوسیالیستی بیوندید